Bijna Lente, tijd om de boze geesten van de winter weg te jagen!

Het beste is het om het nieuwe jaar te beginnen met een propere lei. Hier in Bulgarije nemen ze die uitdrukking nogal letterlijk. Ieder jaar opnieuw, tijdens het laatste weekend van Januari, worden volgens een oude Balkan traditie de boze wintergeesten weggejaagd om plaats te maken voor de lente. Dit heet het Survo festival en wordt ieder jaar opnieuw in het stadje Pernik gehouden. Dit ligt zo'n kleine 20 kilometer buiten Sofia; dus ideaal voor ons om te doen alsto weekend uitstap. Ik, Frank, mijn beste vriendin Marianna en een vriend van haar die als chauffeur voor de dag fungeerde trokken er dus op uit om eens te zien hoe je exact wintergeesten verjaagt. Dit gebeurt met Kakauri, traditionele massieve koperen geitenbellen. Mensen trekken traditionele klederdrachten aan, enkele met maskers die ook weer een eigen betekenis hebben. De kostuums kunnen tot wel 20 koperen en ijzeren bellen dragen; dus ik stel mij eerder de vraag hoe die mensen zo'n gewicht kunnen meeslepen een hele dag lang. En het is Bulgarije; hier is voor zo ongeveer iedere gebeurtenis een speciale dans dus ook voor het Survo festival. Dansgroepen uit het hele land komen samen in Pernik om het beste van hun kunnen te tonen op het grote plein voor het gemeentehuis. Het festival begint vrijdagmiddag en duurt tot zondag laat in de nacht. Het was echt geweldig. We hebben veel gezien en waren onder de indruk van de kostuums. Er was ook vanalles te doen in Pernik met veel kraampjes met snoep en lekker eten. En natuurlijk danst iedereen mee. Ikzelf en Marianna ook; de mannen wilden niet. We hadden ook veel geluk met het weer; het was nog steeds steenkoud maar de zon scheen en het was heerlijk helder. Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een echte pomme d'amour van een kraampje mee te nemen. Ik wist nog niet eens dat ze die kenden in Bulgarije! We hebben natuurlijk ook veel foto's genomen van het gebeuren. Ik heb ze erbij gezet:

Gelukkig Nieuwjaar!

We zijn een tijdje afwezig geweest; ik weet het. Maar nu zijn we terug en om het met een cliché te zeggen: aan iedereen een gelukkig en geslaagd 2017 gewenst! Om bij het begin te beginnen, het was voor ons allebei de eerste keer dat we Kerstmis in een ander land vierden en dat was wennen. We hebben het rustig gehouden; bij ons thuis op de zetel met een lekkere kaasfondue, veel cadeautjes en vooral veel geknuffel met ons tweetjes. Frank en ik hebben ook onze kersttraditie in ere gehouden; en die bestaat uit een foto van ons gezin maken voor de kerstboom op kerstavond. Ik kan het niet helpen me alvast af te vragen waar onze boom dit jaar zal staan en of we er nog steeds maar met z'n tweetjes zullen opstaan. Frank was wat teleurgesteld dat hij zijn eigen boom niet kon zetten. Maar die is helaas twee meter groot en daar hebben we hier simpelweg de ruimte niet voor. Het is achteraf bekeken eigenlijk een mirakel dat we dat ding in Overpelt gezet kregen. We hebben een kleintje van een halve meter gekocht in de mall om te zetten. Mijn beste vriendin Marianna is op zondag komen eten zodat het een echt kerstfeestje werd. Leuk, al bleef onze familie bij ons allebei niet ver weg in gedachten die dag. Nieuwjaar hadden we ons ook anders voorgesteld. We zaten namelijk alletwee met een stevige bronchitis dus moesten we noodgedwongen thuisblijven. Ik was eerst ziek; daarna heeft het Frank ook geveld. Allebei naar de dokter en met een antibiocticakuur zijn we snel weer vanaf geraakt. Ik wilde graag de stad intrekken, genieten van de sfeer en lekker dansen, maar dat draaide dus anders uit. Maar vanaf ons balkon zagen we om middernacht de hele stad lekker gedrenkt in vuurwerk wat ook fantastisch was. Volgend jaar trekken we zeker de bergen in die avond om van daaruit het vuurwerk te zien; dat staat nu al vast!