De winter is hier ook aan het komen, afgelopen maandag is het begonnen met sneeuwen, en dinsdagavond is dat weer opgehouden. En dat geeft dan dit beeld op woensdagmorgen vanaf ons balkon.

Ondertussen is het grootste deel hiervan alweer weg, overdag is het nog net genoeg boven het vriespunt daarvoor.

Eerste lading geslaagde pralines!

Hallo, eventjes geleden dat ik er nog iets opgezet heb, dus nu wordt het inderdaad tijd. We zijn nu bijna drie maanden hier; en we geven even een update. Op het werk gaat alles beter dan ik voor mogelijk had gehouden. Zowel Frank als ik krijgen veel complimenten over onze job en we hebben er allebei al flink wat taken bijgekregen. Soms lijkt het voor mij alsof ik nooit ben weggeweest: alles is nog zo vertrouwd. Na zoveel jaren van wanhoop en uitbuiting als maar de zoveelste interimkracht, is het een hele opluchting om eindelijk ook ergens te werken waar je geapprecieerd wordt. Het openbaar vervoer is ook stukken beter dan in België en rijdt bovendien veel langer: wat betekent dat we regelmatig na het werk nog blijven plakken in het Euroccor stamcafé. Het is er zo gezellig en echt fantastisch om eens met mensen te praten buiten de werkuren. In België bleven de conversaties beperkt tot wat gestotter over het weer als je toevallig met iemand in de lift stond of als je noodgedwongen met iemand aan tafel zat tijdens de lunchpauzes. Ik had nooit het idee dat er, op misschien een of twee collega's na, iemand oprecht geïnteresseerd was in wat ik te vertellen had: en voelde me eigenlijk meer eenzamer dan wanneer ik gewoon werkloos thuis zat. Dat is misschien de reden waarom ik volgens mama nooit veel vertelde over Bulgarije en waarom ik mij hier zo goed voel: mensen hier hebben dezelfde keuze gemaakt als ik; en ik krijg hier nooit het gevoel dat ik mijzelf moet verantwoorden daarom. Ik krijg hier ook nooit die kwetsende blikken van onbegrip die ik in België wel kreeg. Het valt mij nu pas op hoe gemakkelijk ik daar vroeger mee omging, maar ik denk dat er gewoon mijzelf aan heb laten wennen. Noem me naïef, maar ik droom van een wereld waarin misschien ooit onze kinderen kunnen leven zonder dat ze zich misbegrepen of scheef bekeken voelen om de keuzes die ze zullen maken. Maar eigenlijk interesseert het mij minder en minder wat mensen van ons denken. Het draait hier om ons, hoe wij ons voelen, en of wij gelukkig zijn. Soms, als we samen naar het uitzicht kijken en Frank me tegen zich aandrukt en me zachtjes zegt dat hij hier heel gelukkig is, zwelt mijn hart van vreugde en weet ik dat we de goede keuze gemaakt hebben. Vorige vrijdagavond kwamen we uit onze stamcafé gewandeld, allebei een beetje aangeschoten en giechelend, en hij vertelde mij dat hij hier heeft gevonden wat hij jarenlang in België heeft gemist; namelijk nog eens echt met vrienden kunnen praten, geen gezever over het werk of het weer, maar echt praten. Waarom gebeurt dat in België zo weinig? Maar genoeg met de zwaarmoedige tekst; er valt ook goed nieuws te melden: namelijk de eerste bestellingen van pralines zijn binnen en het begint eindelijk te lukken om ze te maken. De luchtvochtigheid is hier heel anders dan in België en daardoor stolt de chocolade heel anders. Ik heb al veel pogingen zien mislukken hierdoor en daarom ben ik nu zo blij dat er nu een kilogram geslaagde witte pralines met een crème van koffielikeur in de koelkast staat. Ze staan klaar om te verkopen aan smachtende klanten, en die zijn er voldoende! Mijn collega's zijn bijna allemaal chocoladefans en mijn reputatie is rondgegaan als een lopend vuurtje. Nu zitten we echt nog in de beginfase, maar binnenkort heb ik mijn eigen logo, naam en btw-nummer en maak ik er een echt bedrijf van. Ik kan al niet wachten om de eerste omzet te berekenen!

Nog maar eens wat uitzicht

We zijn ondertussen al meer dan twee maanden hier, en het uitzicht blijft geweldig. Hier koelt het natuurlijk ook af, en op de bergtoppen ligt ondertussen al een eerste laagje sneeuw. En dat ziet er dan zo'n beetje zo uit vanaf ons balkon.

Het is al weer even geleden dat we hier iets gepost hebben, dus bij deze eventjes een update.

Aline's ouders zijn een weekje op vakantie gekomen, maandag zijn ze weer naar het nu voor ons verre België teruggegaan, we hebben een heel fijne tijd gehad en veel gezien. Dankzij hun is ook het apartement al iets meer op orde, een aantal dozen minder en weer wat plaats erbij. Het is echter nog niet gedaan, er moet nog steeds wat worden uitgepakt.

Ondertussen is Aline ook druk bezig met haar chocolade, er staat weer iets nieuws in de planning wat we hier binnenkort eens kunnen proeven: pralines gevuld met rakia, voor zover bekend een primeur.

Verder is er nog niet zo heel veel nieuws, we zitten langzaam maar zeker steeds meer in ons ritme van werk en vrije tijd.

Het gebouw waar we in wonen, wij zitten op het vijfde verdiep met een klein balkon. Zodra alles wat opgeruimd is komt er nog een fotosessie van het interieur en uitzicht.

We zijn nu een goeie twee weken hier, en we beginnen langzaam maar zeker gesetteld te geraken. Om te beginnen hebben we een leuk en ruim appartement gevonden in Mladost 1. Er is een metrostation vlakbij, een supermarkt en het belangrijkste, we hebben een fantastisch uitzicht op de bergen waar de meeste mensen enkel maar van kunnen dromen. Soms, als we samen naar de zonsondergang kijken zegt Frank me dat hij het gevoel heeft dagelijks op vakantie te zijn en dat hij hier heel gelukkig is. Op zo'n moment leeft mijn hart op en weet ik dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Oh ja, er is een logeerkamer en dankzij het bed dat ik ooit van Bart en Sabrina cadeau kreeg ook een bed om gasten in te laten slapen. Ik hoop dat het veel gebruikt gaat worden. De verhuis van onze spullen is ook goed gelukt; er is niet eens iets kapot gegaan. Exact een week nadat we ingepakt hebben stonden ze bij ons voor de deur. We hebben veel hulp gekregen van die mannen die alles netjes naar boven hebben gedragen. Ze verboden mij zelfs om zelf iets vast te pakken maar dat ging mooi niet door. Onze pa en Frank weten ondertussen al dat tegen mij zeggen dat ik ergens af moet blijven volkomen verloren moeite is omdat ik simpelweg te koppig om mij daar iets van aan te trekken. Bulgaarse dames mogen dan misschien gewend zijn dat mannen alles voor hen doen, ik ben geëmancipeerd en kan best zelf mijn spullen dragen. Bon, gevolg is dat het appartement dat eerst leeg en mooi ruim was, letterlijk vol staat nu. We zijn onder ons tweetjes bezig met alles uit te pakken maar het is een werk van lange adem. De rest van de wereld verklaarde ons voor gek telkens we vertelde dat we alles gingen verhuizen naar Bulgarije maar het is ons toch maar mooi gelukt! Ach, we mogen dan misschien gek en abnormaal zijn in de ogen van andere mensen, wij zijn tenminste gelukkig en volledig onszelf.

Bij deze één van onze trouwfoto's :)

Hallo! Welkom bij onze zoektocht naar een nieuwe toekomst! Het zit zo, wij, Frank en Aline, hebben besloten ons oude leventje in België volledig achter ons te laten en een nieuw op te bouwen in Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Geen gemakkelijke beslissing, maar de beste beslissingen in het leven zijn nooit de gemakkelijkste. Zo gezegd, zo gedaan dus, en sinds 31 augustus zijn we hier aangekomen en hebben al vanalles meegemaakt, van de zoektocht naar een nieuw dak boven ons hoofd tot en met het wennen in een land waar letterlijk alles nieuw en onbekend is. Als je deze blog leest, betekent dat ongetwijfeld dat je nieuwsgierig bent naar onze ervaringen en er graag meer over wilt weten. Wel, wij zullen ons best doen om regelmatig een update te geven over onze avonturen hier. Lees gerust mee en vergeet niet om af en toe een reactie achter te laten; we hechten zeker belang aan jullie feedback. Oh ja, de naam van deze blog is heel persoonlijk. Ik droom er namelijk van om de eerste Belgische chocolatier in Bulgarije te worden. We zullen er weldra achter komen of het lukt.