Bijna Lente, tijd om de boze geesten van de winter weg te jagen!

Het beste is het om het nieuwe jaar te beginnen met een propere lei. Hier in Bulgarije nemen ze die uitdrukking nogal letterlijk. Ieder jaar opnieuw, tijdens het laatste weekend van Januari, worden volgens een oude Balkan traditie de boze wintergeesten weggejaagd om plaats te maken voor de lente. Dit heet het Survo festival en wordt ieder jaar opnieuw in het stadje Pernik gehouden. Dit ligt zo'n kleine 20 kilometer buiten Sofia; dus ideaal voor ons om te doen alsto weekend uitstap. Ik, Frank, mijn beste vriendin Marianna en een vriend van haar die als chauffeur voor de dag fungeerde trokken er dus op uit om eens te zien hoe je exact wintergeesten verjaagt. Dit gebeurt met Kakauri, traditionele massieve koperen geitenbellen. Mensen trekken traditionele klederdrachten aan, enkele met maskers die ook weer een eigen betekenis hebben. De kostuums kunnen tot wel 20 koperen en ijzeren bellen dragen; dus ik stel mij eerder de vraag hoe die mensen zo'n gewicht kunnen meeslepen een hele dag lang. En het is Bulgarije; hier is voor zo ongeveer iedere gebeurtenis een speciale dans dus ook voor het Survo festival. Dansgroepen uit het hele land komen samen in Pernik om het beste van hun kunnen te tonen op het grote plein voor het gemeentehuis. Het festival begint vrijdagmiddag en duurt tot zondag laat in de nacht. Het was echt geweldig. We hebben veel gezien en waren onder de indruk van de kostuums. Er was ook vanalles te doen in Pernik met veel kraampjes met snoep en lekker eten. En natuurlijk danst iedereen mee. Ikzelf en Marianna ook; de mannen wilden niet. We hadden ook veel geluk met het weer; het was nog steeds steenkoud maar de zon scheen en het was heerlijk helder. Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een echte pomme d'amour van een kraampje mee te nemen. Ik wist nog niet eens dat ze die kenden in Bulgarije! We hebben natuurlijk ook veel foto's genomen van het gebeuren. Ik heb ze erbij gezet:

Gelukkig Nieuwjaar!

We zijn een tijdje afwezig geweest; ik weet het. Maar nu zijn we terug en om het met een cliché te zeggen: aan iedereen een gelukkig en geslaagd 2017 gewenst! Om bij het begin te beginnen, het was voor ons allebei de eerste keer dat we Kerstmis in een ander land vierden en dat was wennen. We hebben het rustig gehouden; bij ons thuis op de zetel met een lekkere kaasfondue, veel cadeautjes en vooral veel geknuffel met ons tweetjes. Frank en ik hebben ook onze kersttraditie in ere gehouden; en die bestaat uit een foto van ons gezin maken voor de kerstboom op kerstavond. Ik kan het niet helpen me alvast af te vragen waar onze boom dit jaar zal staan en of we er nog steeds maar met z'n tweetjes zullen opstaan. Frank was wat teleurgesteld dat hij zijn eigen boom niet kon zetten. Maar die is helaas twee meter groot en daar hebben we hier simpelweg de ruimte niet voor. Het is achteraf bekeken eigenlijk een mirakel dat we dat ding in Overpelt gezet kregen. We hebben een kleintje van een halve meter gekocht in de mall om te zetten. Mijn beste vriendin Marianna is op zondag komen eten zodat het een echt kerstfeestje werd. Leuk, al bleef onze familie bij ons allebei niet ver weg in gedachten die dag. Nieuwjaar hadden we ons ook anders voorgesteld. We zaten namelijk alletwee met een stevige bronchitis dus moesten we noodgedwongen thuisblijven. Ik was eerst ziek; daarna heeft het Frank ook geveld. Allebei naar de dokter en met een antibiocticakuur zijn we snel weer vanaf geraakt. Ik wilde graag de stad intrekken, genieten van de sfeer en lekker dansen, maar dat draaide dus anders uit. Maar vanaf ons balkon zagen we om middernacht de hele stad lekker gedrenkt in vuurwerk wat ook fantastisch was. Volgend jaar trekken we zeker de bergen in die avond om van daaruit het vuurwerk te zien; dat staat nu al vast!

De winter is hier ook aan het komen, afgelopen maandag is het begonnen met sneeuwen, en dinsdagavond is dat weer opgehouden. En dat geeft dan dit beeld op woensdagmorgen vanaf ons balkon.

Ondertussen is het grootste deel hiervan alweer weg, overdag is het nog net genoeg boven het vriespunt daarvoor.

Eerste lading geslaagde pralines!

Hallo, eventjes geleden dat ik er nog iets opgezet heb, dus nu wordt het inderdaad tijd. We zijn nu bijna drie maanden hier; en we geven even een update. Op het werk gaat alles beter dan ik voor mogelijk had gehouden. Zowel Frank als ik krijgen veel complimenten over onze job en we hebben er allebei al flink wat taken bijgekregen. Soms lijkt het voor mij alsof ik nooit ben weggeweest: alles is nog zo vertrouwd. Na zoveel jaren van wanhoop en uitbuiting als maar de zoveelste interimkracht, is het een hele opluchting om eindelijk ook ergens te werken waar je geapprecieerd wordt. Het openbaar vervoer is ook stukken beter dan in België en rijdt bovendien veel langer: wat betekent dat we regelmatig na het werk nog blijven plakken in het Euroccor stamcafé. Het is er zo gezellig en echt fantastisch om eens met mensen te praten buiten de werkuren. In België bleven de conversaties beperkt tot wat gestotter over het weer als je toevallig met iemand in de lift stond of als je noodgedwongen met iemand aan tafel zat tijdens de lunchpauzes. Ik had nooit het idee dat er, op misschien een of twee collega's na, iemand oprecht geïnteresseerd was in wat ik te vertellen had: en voelde me eigenlijk meer eenzamer dan wanneer ik gewoon werkloos thuis zat. Dat is misschien de reden waarom ik volgens mama nooit veel vertelde over Bulgarije en waarom ik mij hier zo goed voel: mensen hier hebben dezelfde keuze gemaakt als ik; en ik krijg hier nooit het gevoel dat ik mijzelf moet verantwoorden daarom. Ik krijg hier ook nooit die kwetsende blikken van onbegrip die ik in België wel kreeg. Het valt mij nu pas op hoe gemakkelijk ik daar vroeger mee omging, maar ik denk dat er gewoon mijzelf aan heb laten wennen. Noem me naïef, maar ik droom van een wereld waarin misschien ooit onze kinderen kunnen leven zonder dat ze zich misbegrepen of scheef bekeken voelen om de keuzes die ze zullen maken. Maar eigenlijk interesseert het mij minder en minder wat mensen van ons denken. Het draait hier om ons, hoe wij ons voelen, en of wij gelukkig zijn. Soms, als we samen naar het uitzicht kijken en Frank me tegen zich aandrukt en me zachtjes zegt dat hij hier heel gelukkig is, zwelt mijn hart van vreugde en weet ik dat we de goede keuze gemaakt hebben. Vorige vrijdagavond kwamen we uit onze stamcafé gewandeld, allebei een beetje aangeschoten en giechelend, en hij vertelde mij dat hij hier heeft gevonden wat hij jarenlang in België heeft gemist; namelijk nog eens echt met vrienden kunnen praten, geen gezever over het werk of het weer, maar echt praten. Waarom gebeurt dat in België zo weinig? Maar genoeg met de zwaarmoedige tekst; er valt ook goed nieuws te melden: namelijk de eerste bestellingen van pralines zijn binnen en het begint eindelijk te lukken om ze te maken. De luchtvochtigheid is hier heel anders dan in België en daardoor stolt de chocolade heel anders. Ik heb al veel pogingen zien mislukken hierdoor en daarom ben ik nu zo blij dat er nu een kilogram geslaagde witte pralines met een crème van koffielikeur in de koelkast staat. Ze staan klaar om te verkopen aan smachtende klanten, en die zijn er voldoende! Mijn collega's zijn bijna allemaal chocoladefans en mijn reputatie is rondgegaan als een lopend vuurtje. Nu zitten we echt nog in de beginfase, maar binnenkort heb ik mijn eigen logo, naam en btw-nummer en maak ik er een echt bedrijf van. Ik kan al niet wachten om de eerste omzet te berekenen!

Nog maar eens wat uitzicht

We zijn ondertussen al meer dan twee maanden hier, en het uitzicht blijft geweldig. Hier koelt het natuurlijk ook af, en op de bergtoppen ligt ondertussen al een eerste laagje sneeuw. En dat ziet er dan zo'n beetje zo uit vanaf ons balkon.

Het is al weer even geleden dat we hier iets gepost hebben, dus bij deze eventjes een update.

Aline's ouders zijn een weekje op vakantie gekomen, maandag zijn ze weer naar het nu voor ons verre België teruggegaan, we hebben een heel fijne tijd gehad en veel gezien. Dankzij hun is ook het apartement al iets meer op orde, een aantal dozen minder en weer wat plaats erbij. Het is echter nog niet gedaan, er moet nog steeds wat worden uitgepakt.

Ondertussen is Aline ook druk bezig met haar chocolade, er staat weer iets nieuws in de planning wat we hier binnenkort eens kunnen proeven: pralines gevuld met rakia, voor zover bekend een primeur.

Verder is er nog niet zo heel veel nieuws, we zitten langzaam maar zeker steeds meer in ons ritme van werk en vrije tijd.

Het gebouw waar we in wonen, wij zitten op het vijfde verdiep met een klein balkon. Zodra alles wat opgeruimd is komt er nog een fotosessie van het interieur en uitzicht.