Eerste lading geslaagde pralines!

Hallo, eventjes geleden dat ik er nog iets opgezet heb, dus nu wordt het inderdaad tijd. We zijn nu bijna drie maanden hier; en we geven even een update. Op het werk gaat alles beter dan ik voor mogelijk had gehouden. Zowel Frank als ik krijgen veel complimenten over onze job en we hebben er allebei al flink wat taken bijgekregen. Soms lijkt het voor mij alsof ik nooit ben weggeweest: alles is nog zo vertrouwd. Na zoveel jaren van wanhoop en uitbuiting als maar de zoveelste interimkracht, is het een hele opluchting om eindelijk ook ergens te werken waar je geapprecieerd wordt. Het openbaar vervoer is ook stukken beter dan in België en rijdt bovendien veel langer: wat betekent dat we regelmatig na het werk nog blijven plakken in het Euroccor stamcafé. Het is er zo gezellig en echt fantastisch om eens met mensen te praten buiten de werkuren. In België bleven de conversaties beperkt tot wat gestotter over het weer als je toevallig met iemand in de lift stond of als je noodgedwongen met iemand aan tafel zat tijdens de lunchpauzes. Ik had nooit het idee dat er, op misschien een of twee collega's na, iemand oprecht geïnteresseerd was in wat ik te vertellen had: en voelde me eigenlijk meer eenzamer dan wanneer ik gewoon werkloos thuis zat. Dat is misschien de reden waarom ik volgens mama nooit veel vertelde over Bulgarije en waarom ik mij hier zo goed voel: mensen hier hebben dezelfde keuze gemaakt als ik; en ik krijg hier nooit het gevoel dat ik mijzelf moet verantwoorden daarom. Ik krijg hier ook nooit die kwetsende blikken van onbegrip die ik in België wel kreeg. Het valt mij nu pas op hoe gemakkelijk ik daar vroeger mee omging, maar ik denk dat er gewoon mijzelf aan heb laten wennen. Noem me naïef, maar ik droom van een wereld waarin misschien ooit onze kinderen kunnen leven zonder dat ze zich misbegrepen of scheef bekeken voelen om de keuzes die ze zullen maken. Maar eigenlijk interesseert het mij minder en minder wat mensen van ons denken. Het draait hier om ons, hoe wij ons voelen, en of wij gelukkig zijn. Soms, als we samen naar het uitzicht kijken en Frank me tegen zich aandrukt en me zachtjes zegt dat hij hier heel gelukkig is, zwelt mijn hart van vreugde en weet ik dat we de goede keuze gemaakt hebben. Vorige vrijdagavond kwamen we uit onze stamcafé gewandeld, allebei een beetje aangeschoten en giechelend, en hij vertelde mij dat hij hier heeft gevonden wat hij jarenlang in België heeft gemist; namelijk nog eens echt met vrienden kunnen praten, geen gezever over het werk of het weer, maar echt praten. Waarom gebeurt dat in België zo weinig? Maar genoeg met de zwaarmoedige tekst; er valt ook goed nieuws te melden: namelijk de eerste bestellingen van pralines zijn binnen en het begint eindelijk te lukken om ze te maken. De luchtvochtigheid is hier heel anders dan in België en daardoor stolt de chocolade heel anders. Ik heb al veel pogingen zien mislukken hierdoor en daarom ben ik nu zo blij dat er nu een kilogram geslaagde witte pralines met een crème van koffielikeur in de koelkast staat. Ze staan klaar om te verkopen aan smachtende klanten, en die zijn er voldoende! Mijn collega's zijn bijna allemaal chocoladefans en mijn reputatie is rondgegaan als een lopend vuurtje. Nu zitten we echt nog in de beginfase, maar binnenkort heb ik mijn eigen logo, naam en btw-nummer en maak ik er een echt bedrijf van. Ik kan al niet wachten om de eerste omzet te berekenen!