We zijn nu een goeie twee weken hier, en we beginnen langzaam maar zeker gesetteld te geraken. Om te beginnen hebben we een leuk en ruim appartement gevonden in Mladost 1. Er is een metrostation vlakbij, een supermarkt en het belangrijkste, we hebben een fantastisch uitzicht op de bergen waar de meeste mensen enkel maar van kunnen dromen. Soms, als we samen naar de zonsondergang kijken zegt Frank me dat hij het gevoel heeft dagelijks op vakantie te zijn en dat hij hier heel gelukkig is. Op zo'n moment leeft mijn hart op en weet ik dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Oh ja, er is een logeerkamer en dankzij het bed dat ik ooit van Bart en Sabrina cadeau kreeg ook een bed om gasten in te laten slapen. Ik hoop dat het veel gebruikt gaat worden. De verhuis van onze spullen is ook goed gelukt; er is niet eens iets kapot gegaan. Exact een week nadat we ingepakt hebben stonden ze bij ons voor de deur. We hebben veel hulp gekregen van die mannen die alles netjes naar boven hebben gedragen. Ze verboden mij zelfs om zelf iets vast te pakken maar dat ging mooi niet door. Onze pa en Frank weten ondertussen al dat tegen mij zeggen dat ik ergens af moet blijven volkomen verloren moeite is omdat ik simpelweg te koppig om mij daar iets van aan te trekken. Bulgaarse dames mogen dan misschien gewend zijn dat mannen alles voor hen doen, ik ben geëmancipeerd en kan best zelf mijn spullen dragen. Bon, gevolg is dat het appartement dat eerst leeg en mooi ruim was, letterlijk vol staat nu. We zijn onder ons tweetjes bezig met alles uit te pakken maar het is een werk van lange adem. De rest van de wereld verklaarde ons voor gek telkens we vertelde dat we alles gingen verhuizen naar Bulgarije maar het is ons toch maar mooi gelukt! Ach, we mogen dan misschien gek en abnormaal zijn in de ogen van andere mensen, wij zijn tenminste gelukkig en volledig onszelf.